Ali pazar sabahı saat 8.30'da uyandı. Cuma günü okuldan gelirken, bu hafta sonundan, önceki haftalardan eksik kalan derslerini ta­mamlamak ve önündeki hafta içindeki sınavlara hazırlanmak açı­sından çok iyi yararlanmaya karar vermişti. Bu sebeple Cuma akşam üstünü ve geceyi çok iyi geçirdi. Evde müzik dinledi, TV sey­retti ve geç saatte yattı. Cumartesi günü de arkadaşlarıyla beraber oldu, evin içinde gezindi, zamanın nasıl akıp gittiğini fark etmedi. Ders çalışmadığı için zaman zaman biraz rahatsızlık duyduğu oldu, ancak içinden gelen bu huzursuzluğu : “Önümde koskoca bir pazar var”, diyerek bastırdı.

Pazar sabahı Ali, işte bu şartlar altında 8.30'da uyandı. Önce güzel bir tatil kahvaltısı yaptı. Sonra gazeteleri okuyup ders çalışmaya karar verdi. Gazeteler bittiğinde 10.30 olmuştu. TV'deki sabah filmine bir göz atıp çalışma odasına geçmek istedi. Fakat film öyle güzel ve heyecanlıydı ki, önünde koskoca bir pazar gününün oldu­ğunu düşünerek bu filmi izlemesinde bir sakınca olmadığına karar verdi.

 Film bittiğinde saat 12.30'du ve hafta içi günlerde bu saatte yemek yemeye alışmış olduğu için karnıı acıktı. Annesinin özenle hazırladığı yemekleri, yiyip, evdekilerle sohbet ettikten sonra çalışma odasına yöneldi. Fakat tam bu sırada TV 'den naklen yayın programı başlamış ve haftanın en önemli maçı ekrana gelmişti. Bu maçı seyretmek için İnsanların birbirini çiğneyip dünyanın parasını verdiklerini düşününce, ayağına        kadar gelen bu        maçı seyretmemenin büyük kayıp olacağını düşündü. Maç biter bitmez sıkı bir şekilde çalışmaya başlamaya karar vererek, maçı izlemeye koyuldu.

 Naklen yayın bitip, Ali'nin kafası haftanın spor olayları ile doluyken, annesi çayı hazırladığını duyurdu. Ali çayı içip derse geçmenin            daha doğru olacağına karar verdi. Çay bittiğinde Ali'nin üzerine bir ağırlık çökmüştü. Haftanın yorgunluğu, maçın gerginliği ve çayla birlikte yenilenler Ali'yi gevşetmişti. Ali bu yorgunluk­la “Nasıl olsa verimli çalışamam”    diye düşündü ve dinlendikten sonra çalışmaya başlamaya karar verdi.

 Saat 18 sıralarında Ali içindeki huzursuzluğu bastırmaya gayret ederek uyandığında, çalışma masasına yönelirken televizyonda en sevdiği dizilerden birinin başladığını duydu. Derse bundan sonra başlamaya ve sadece en önemli 2 dersi çalışmaya karar vererek TV 'deki dizi filmi seyretti. Film bittiğinde akşam yemeği saati gelmişti. Yemeği yedikten sonra ise onca yükün altına girmek için vakit çok geçti. Çünkü o zaman haftaya uykusuz ve yorgun başlaya­caktı. Bu sebeple Ali kendi kendine şöyle dedi : “Bugün çalışama­dım, ama söz yarın çalışacağım” ve yarı sıkıntılı, yarı huzurlu odasının yolunu tuttu. Ancak çalışmak için değil, uyumak için.

 Şimdi size     bir sorumuz var. Hikayemizde yer alan Ali 'yi tanıyor musunuz ?

 Bu soru şöyle de sorulabilir: Ali'yi tanımayan var mı? “Herkesin içinde” hikâyemizdeki Ali'den bir parça yok mu? Önce istediğini yapmak isteyen   sonra kendisinden istenileni yapmaya yönelen ve bu sebeple sorumluluğunu erteleyen; ders çalışmaya çok önem veren ve bu sebeple önce aradaki ayrıntıları ortadan kaldırıp, ders çalışmak için kendisine kesintisiz bir zaman çıkartmaya çalışan ancak bu zamanı hiç bulamayan ve bütün süreyi daha az önemli işlerde veya kendisine haz verecek etkinliklerde kullanarak geçiren, aklından ders çalışması gerektiğini de bütünüyle çıkartamadığı için, kendisine zevk verecek olanları yaparken de tam anlamıyla rahat etmeyen ve kendisini huzursuz hisseden...

 Hepimiz bu Ali'yle zaman zaman karşılaşmıyor muyuz?

Ders çalışmak isteyip de çalışamayanlar var mı?

Tam çalışmaya başlayacağınız sırada başka şeyler yapma isteği duyuyor musunuz?

Amacınız ne? Okumakla ne elde etmeyi düşünüyorsunuz?

Başarılı olmak için mutlaka amacın açık ve net bir tanımının yapılmış olması gerekir.

Çalışmaya başlamadan önce amaçların ve önceliklerin belirlenmesi gerekmektedir.

"Hedefi olmayan gemiye hiçbir rüzgar yardım etmez."

   Hayallerimiz ve hedeflerimiz, hayatımızdaki iki farklı unsurdur. Çoğu kişi hayaller ve hedefleri birbirine karıştırır. Hayaller, bilmediklerimizi bilme; yapamadıklarımızı yapma isteğidir. Aslında insanı geleceğe taşıyacak olan adımların karar veriliş anıdır. Çocukluğumuzda bize büyüyünce ne olacaksın diye sorsalar hepimiz doktor, öğretmen, polis, vs gibi çok klişe cevaplar verirdik eminim. Hayallerimiz sınırlanırdı ya da biz kurmayı beceremezdik.  Şimdi, çocuklar hayal kurup bunların üzerine düşünmeye başladı. Oysaki hayaller öyle düşünüldüğü gibi boş tasarılar değil, hayatımızı planlamanın ilk basamaklarıdır. Hayaller planlandığı zaman, spesifik olma ve ulaşılabilirlik kavramlarıyla desteklendiği zaman ve en önemlisi bunu kağıda döktüğünüz zaman hedef halini alır.